Νοέμβριος 1994
Ρώμη, Βία ντέλα Σκάλα, αρ. 92
Και εκείνη τη νύχτα του Νοέμβρη η Ρώμη βυθιζόταν μέσα σε έναν γκρίζο ωκεανό ομίχλης και, ενόσω η παγερή ανάσα του Θεού σερνόταν με τη μορφή καταιγίδας πάνω από τις στέγες και τις εγκαταλελειμμένες μνήμες της πόλης μεταμορφώνοντας τη σε ένα τοπίο σκοτεινό, μυστηριακό, ο Αντρέ Κολιάν, ένας ξεπεσμένος συγγραφέας που ζούσε με μόνη ελπίδα πως πριν ο θάνατος του κλείσει το μάτι το όνομά του θα περνούσε την πύλη της αιωνιότητας, βασανιζόταν μπροστά από τη γραφομηχανή του – μια παλιά μαύρη Ολύμπια -, περικυκλωμένος από ένα ατελείωτο σύμπαν από σελίδες κενές, δίχως ψυχή, προσπαθώντας να βρει λέξεις που δεν υπήρχαν. Λέξεις που θα συνέθεταν την πιο απίθανη ιστορία που είχε συλλάβει ποτέ ανθρώπινος νους και που, μετά από όλα εκείνα τα χρόνια της αθλιότητας και της ανυπαρξίας στα οποία τον είχαν καταδικάσει κριτικοί και κοινό, θα του πρόσφεραν επιτέλους την πολυπόθητη αναγνώριση.
Ωστόσο, είχαν περάσει μήνες ολόκληροι δίχως να γράψει ούτε μια λέξη, Και εκείνο το βράδυ οι ζαλάδες από τις νύχτες αϋπνίας και ένα κάψιμο που έκανε όλους τους μυς του κορμιού του να παραλύουν τον επισκέφτηκαν, για να του θυμίσουν πως η θλιβερή ζωή του σε τίποτα δεν θύμιζε τη ζωή που ονειρευόταν τα εφηβικά του βράδια.
Ξημερώματα πια, εξαντλημένος και με φρικτούς πόνους, κατάπιε μια χούφτα χάπια και ξάπλωσε στον καναπέ προσπαθώντας να σκεφτεί ξανά τη λιγότερο άθλια από τις ιδέες του. Είχε αρχίσει να αποκοιμιέται όταν άκουσε βήματα στο διάδρομο και δευτερόλεπτα μετά κάποιος χτυπούσε την πόρτα. Σύρθηκε παραπατώντας μέχρι το χολ της εισόδου και άνοιξε. Είδε ένα μκρό αγόρι να στέκεται στο κατώφλι του, δεν θα ήταν πάνω από έντεκα δώδεκα χρονών. Το αγόρι δεν έβγαλε μιλιά, παρά μόνο ύψωσε ντροπαλά τα μάτια και πέρασε στα χέρια του ένα φάκελο, σφραγισμένο με βουλοκέρι που αποτύπωνε ένα πουλί. Πριν προλάβει να πει λέξη, ο παράξενος επισκέπτης εξαφανίστηκε, αθόρυβα όπως ήρθε.
Ολότελα σαστισμένος, έκλεισε την πόρτα και κατευθύνθηκε προς το παράθυρο. Το αγόρι κατηφόριζε τον δρόμο τρέχοντας και λίγο πιο κάτω σταμάτησε δίπλα σ’ ένα ταξί. Κάτι ψιθύρισε, κι ύστερα ένα γυναικείο χέρι, ντυμένο με λευκό γάντι, πρόβαλε από το παράθυρο και χάιδεψε τρυφερά το μάγουλό του. Η μηχανή της Μερσέντες απελευθέρωσε έναν θόρυβο και την ίδια στιγμή η γυναίκα έστρεψε το βλέμμα της προς το παράθυρό του, για να αποτραβήξει δευτερόλεπτα αργότερα και να χαθεί μέσα στο ταξί σε ένα σοκάκι στριμωγμένο σε ταμπέλες, εισόδους ξεχασμένων αρχοντικών και κάθε λογής καταστήματα θαμμένα στην πρωινή ομίχλη.
Με μυαλό θολό και άρρωστο από τα φάρμακα και το δηλητήριο της ματαιοδοξίας, που κυλούσε αδιάκοπα στις φλέβες του, άνοιξε τον φάκελο προσεκτικά και έβγαλε από μέσα μια φινιρισμένη σελίδα, που με τα πιο καλλιγραφικά γράμματα που είχε δει ποτέ έγραφε τα εξής:
Αγαπητέ Αντρέ,
Δεν με γνωρίζετε, αλλά εγώ σας ξέρω όλη μου τη ζωή. Εδώ και χρόνια μου κρατάτε συντροφιά μέσα από τις σελίδες των βιβλίων σας, αν και πολλοί είναι εκείνοι που σας πολέμησαν και δεν αναγνώρισαν τη λογοτεχνική σας αξία. Είναι πράγματι συγκλονιστικό πόσο εύκολα οι λέξεις σκοτώνουν τα όνειρα. Συμφωνείτε; Εδώ και χρόνια δεν έχουμε δει τίποτα καινούργιο από εσάς και δεν το ξέρετε. Όμως εγώ πιστεύω στη σπίθα που κουβαλάτε στην ψυχή σας και γι’ αυτό θα σας δώσω μια ευκαιρία να κάνετε το όνειρό σας πραγματικότητα, πριν είναι πολύ αργά. Στον φάκελο θα βρείτε μια πρόσκληση στο όνομά σας – είναι για σήμερα.
Αλήθεια, εξακολουθείτε να επιθυμείτε το όνομά σας να ζήσει για πάντα; Αν ναι, εκεί θα σας περιμένουν οι απαντήσεις που χρόνια ψάχνετε.
Με ειλικρινή εκτίμηση,
Λουκία Ρόσα
Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο “Το σπίτι των γλάρων” της Μαρίας Καραγιάννη. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος.
