Αλλά εγώ δεν μπορώ να μην ελπίζω. Έτσι είναι φτιαγμένο το μυαλό μου. Η ίδια ιστορία ξανά και ξανά. Κι εγώ σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι, ξανά και ξανά. Και μετά έρχεται η νύχτα. Γιατί η νύχτα πάντα έρχεται. Ήταν το βράδυ πριν από την πρώτη του Δεκέμβρη.
Η δεκάχρονη Ρόνια και η δεκαεξάχρονη Μελίσα ζουν στο Όσλο με τον άνεργο πατέρα τους. Η ζωή τους καθορίζεται από μια διαρκή αβεβαιότητα, αφού ο πατέρας τους είναι παγιδευμένος στην εξάρτησή του από το αλκοόλ και δυσκολεύεται να παραμείνει σε μια δουλειά πάνω από δύο μήνες, αδυνατώντας να τους εξασφαλίσει σταθερότητα. Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, η πόλη ετοιμάζεται να φορέσει τα γιορτινά της, αλλά ο πατέρας τους είναι και πάλι άνεργος. Με τη μεσολάβηση του επιστάτη του σχολείου, η Ρόνια βοηθά τον πατέρα της να βρει δουλειά ως πωλητής χριστουγεννιάτικων δέντρων, και για λίγο όλα δείχνουν να παίρνουν διαφορετική τροπή. Το ψυγείο γεμίζει ξανά και ο πατέρας τους, ζεστός και τρυφερός, φέρει πλέον τη μυρωδιά του έλατου αντί για εκείνη του ποτού. Βλέποντας όλα αυτά, η Ρόνια μετά από καιρό αρχίζει να ελπίζει ότι θα γιορτάσουν τα Χριστούγεννα με ένα δέντρο να στολίζει το σπίτι τους και γιατί όχι, ίσως αποκτήσουν εκείνη την καλύβα στο δάσος που πάντα ονειρεύονταν.
Σύντομα όμως, η πραγματικότητα επιστρέφει το ίδιο ξαφνικά όσο είχε φύγει. Αυτές οι φωτεινές μέρες και οι ήσυχες σκοτεινές νύχτες δεν θα διαρκέσουν για πολύ. Παρά τις προσπάθειες του πατέρα τους να μείνει μακριά από την τοπική παμπ και τους δαίμονές του, υποκύπτει ξανά στον πειρασμό. Το ενδιαφέρον του για το καλό των κοριτσιών περνά σε δεύτερη μοίρα. Η Ρόνια και η Μελίσα καταλαβαίνουν πολύ καλά τι συμβαίνει, όταν εκείνος, με το πρόσχημα ότι θα αγοράσει χριστουγεννιάτικα δώρα, εξαφανίζεται μέσα στη νύχτα και επιστρέφει την επόμενη μέρα στην παλιά, γνώριμη κατάσταση. Για ακόμη μία φορά έχει χάσει τον έλεγχο και γίνεται δέσμιος της εξάρτησής του, ενώ το σαλόνι του σπιτιού τους γεμίζει με τους φίλους του από την παμπ και με τη γνώριμη, δυσάρεστη οσμή του ποτού να πλημμυρίζει τον χώρο. Όμως, αυτή τη φορά οι δύο αδελφές νιώθουν πως δεν υπάρχει επιστροφή. Αποφασίζουν έτσι να φροντίσουν μόνες τους τον εαυτό τους, με τη Μελίσα να αναλαμβάνει τη δουλειά που εκείνος έχασε. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, τα κορίτσια δεν μένουν εντελώς μόνα, καθώς η παρουσία ανθρώπων, όπως του Τόμυ και του Άρονσεν, λειτουργεί ως μια διακριτική μορφή στήριξης, επιτρέποντάς τους να αντέξουν και να συνεχίσουν. Έτσι, η Ρόνια δεν εγκαταλείπει την ελπίδα, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά, γιατί για εκείνη η ελπίδα είναι σαν φωτεινά αστέρια που επιμένουν να λάμπουν.
Στο όνειρο έρχεται περπατώντας μέσα από το δάσος. Ξέρει τον δρόμο. Περνάει τη λιμνούλα, ανεβαίνει τον λόφο όπου έχει η αλεπού τη φωλιά της. Μετά βλέπει την καλύβα, μετά τα σκαλοπάτια και μετά βλέπει εμάς. Και τότε ο κόσμος φέγγει τόσο που ο μπαμπάς αναγκάζεται να φορέσει τα γυαλιά του ηλίου του.
Εμπνεόμενη από το γνωστό παραμύθι «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» του Hans Christian Andersen, η δημοφιλής Νορβηγίδα συγγραφέας, Ingvild H. Rishoi, δημιουργεί μια σύγχρονη εκδοχή με επίκεντρο την οικογένεια, την αγάπη και την ανθρωπιά. Αφηγήτρια της ιστορίας είναι η δεκάχρονη Ρόνια, η οποία, με την καλοσυνάτη και αθώα ματιά της, συνεχίζει να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά της, παρά τις δυσκολίες που φέρνει η εξάρτηση του πατέρα της. Μέσα από την οπτική της Ρόνιας, η Rishoi συνδυάζει ρεαλισμό και λυρικότητα, δημιουργώντας έναν κόσμο σκληρό αλλά γεμάτο ελπίδα. Η γραφή της φωτίζει τις αντιθέσεις της ζωής χωρίς να τις απλοποιεί, αφήνοντας χώρο στην ελπίδα να συνυπάρχει με τη δυσκολία, με τον ρυθμό της αφήγησης να παραμένει απλός και συγκρατημένος, ακολουθώντας τον τρόπο σκέψης ενός παιδιού, χωρίς ωστόσο να χάνει την αφηγηματική του ακρίβεια. Παρότι η ιστορία ειπώνεται μέσα από παιδικά μάτια, ο τόνος της είναι ρεαλιστικός, θυμίζοντας πως τα παραδοσιακά παραμύθια δεν ωραιοποιούν τον πόνο, αλλά τον προσεγγίζουν με ειλικρίνεια. Κλείνοντας, μέσα από το «Ο δρόμος προς τα αστέρια», η Ingvild H. Rishoi αφήνει στον αναγνώστη την αίσθηση πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Ακόμη και στις πιο εύθραυστες στιγμές, οι σχέσεις μας με τους άλλους κρύβουν έναν λόγο για να συνεχίζουμε να πιστεύουμε και να επιμένουμε.
Το μυθιστόρημα της Ingvild H. Rishoi «Ο δρόμος προς τα αστέρια» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.
