Ολα ξεκίνησα στα τέλη του 18ου αι. Στην αρχή οι γυναίκες ύφαιναν σακιά, ταγάρια, κιλίμια και μετά προικιά.
Η Αγγελική Ψαρολλόγου (το γένος Παπαδιά) από 14 χρονών μπήκε στο επάγγελμα. «Τα πρώτα κιλίμια ήταν μαλλί με μαλλί, βαμμένα με φυτικά χρώματα, κίλικες τους λέγαμε – σακιά για να μεταφέρουν σιτηρά. Πρώτα έφτιαχνα ταγαράκια που έπαιρναν τα παιδιά στο σχολείο».
Το πρόσταζε η παράδοση. Μόλις τέλειωναν το δημοτικό οι κοπέλες, μάθαιναν ή μοδιστρική ή υφαντική. Οτι έφτιαχναν, το έβαφαν, μάλιστα οι ίδιες. «Τα φύλλα από κυπαρίσσι έβγαζαν το σκούρο πράσινο, η ροδιά το κίτρινο», θυμάται, «τώρα δε βρίσκεις μπογιά να βάψεις τα νήματα».
Βρίσκεις δεν βρίσκεις, ακόμα θέλει πάνω από 2 μήνες για να φτιαχτεί ένα κιλίμι. 10 μέρες δουλειάς το τετραγωνικό μέτρο! Και κάτι επίσης σημαντικό: ο τσακώνικος αργαλειός είναι, λέει, όρθιος, για να βγαίνουν τα υφαντά μονοκόμματα, να είναι πιο ανθεκτικά. Οι δε Κοσμίτες ήταν οι κατεξοχήν χτενάδες (ή «γιωργατζάδες»), αυτοί που κατασκεύαζαν τα χτένια του αργαλειού.
 |
250 ευρώ, παρακαλώ, το τετραγωνικό μέτρο. «Παλιά τα πουλούσαμε με το κιλό. Το νήμα το έφερνε αυτός που έδινε την παραγγελία», σου λέει. Και φυσικά υπάρχουν στάνταρ σχέδια. Χτενάκι, κορδονάκι, τριανταφυλλάκι, οι φιόγκοι, ο ιβίσκος, η γλάστρα της ζωής, του Β. Τσούχλου – του Λενιδιώτη ζωγράφου που τους σχεδίασε ένα και τους το άφησε ενθύμιο.
Δουλεύει βέβαια κι η έμπνευση: «έπαιρνα και ζωγράφιζα σε χαρτοπετσέτες ό,τι μου άρεσε και μετά το έφτιαχνα. Ξεκίνησα και έβγαζα δικές μου τρέλες». Τώρα φτιάχνει τον «Τυρό». «Αν δεν κάτσω 2 ώρες στον αργαλειό δεν μου περνάει η μέρα» σου σιγοψιθυρίζει. Γεια στα χέρια σου κυρά Κούλα – «για του χέρετι»!
* Τα «Τσακώνικα Υφαντά» της Αγγελικής Ψαρρολόγου και της κόρης της Θωμαής Ροδοπούλου δέχονται και παραγγελίες. Πληροφορίες: 27570 41314- 41467, 6973 771139, www.tsakonikaifanta.gr
thetravelbook.gr
