Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θερμαϊκός το βιβλίο «Φτερά από χώμα. Πειραιώτικες, κοκκινιώτικες και αθωνίτικες ιστορίες».
Ο Μανώλης Βιθυνός, «βουτώντας» στις αναμνήσεις του, μας χαρίζει μια σειρά από αληθινές ιστορίες που σηματοδοτούν την πορεία της ζωής του και τον διαμορφώνουν ως χαρακτήρα. Ιστορίες απλών, καθημερινών ανθρώπων, με φόντο την πολύπαθη Κοκκινιά, τον Πειραιά της Κατοχής και του Εμφυλίου αλλά και τον μυστηριακό Άθω, μέσα σ’ ένα πλέγμα αγνών συναισθημάτων και ανιδιοτελούς θυσίας, που, τελικά, δίνουν φτερά στις όμορφες αυτές ψυχές… Δείτε εδώ περισσότερες πληροφορίες.
Απόσπασμα από το βιβλίο
Οι ιστορίες αυτές, ιστορίες άλλου καιρού, άλλης εποχής μα καθόλου ξεχασμένης, της εποχής του μεγάλου άδικου πολέμου, της Κατοχής, του Εμφυλίου και των πικρών και δύσκολων χρόνων της βασανισμένης Ελλάδας που πάσχιζε να σταθεί πάλι όρθια με βήματα σωστά και με βήματα λαθεμένα, ιστορίες αληθινές –ή σχεδόν αληθινές–, συνέβησαν στους αγαπημένους τόπους όπου τύχη καλή μού όρισε να ζήσω σε καιρούς αλλοτινούς και δύσκολους και ευτυχισμένους. Στον Πειραιά, στην Κοκκινιά, που πια τη λένε Νίκαια, και στον Άθωνα.
Με τις ιστορίες αυτές φύλαξα την ελπίδα πως ίσως κάποιοι, διαβάζοντάς τες, να συμφωνήσουν ότι γίνεται εκείνοι οι άνθρωποι που με τίποτα δεν θα πίστευε κανείς πως μπορούν ποτέ να σηκωθούν ψηλότερα, πιο πάνω από τους χωμάτινους δρόμους, πιο ψηλά από τη ρουτίνα της ασήμαντης καθημερινότητάς τους, κάποτε κάποτε, με τύχη αλλά και με θέληση απίστευτη, να πράττουν απρόσμενα, προσφέροντας ακόμα και τη ζωή τους για να σώσουν ή να γλυκάνουν τις ζωές άλλων.
Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε. Μα δεν τα μετρώ. Δεν τα λογαριάζω καθώς συχνά τα συλλογιέμαι και ξαναλέω μονάχος μου τις ιστορίες και ξαναζωντανεύω αυτούς που τις έζησαν και όσα έπραξαν. Κι όσο περισσότερο τις μαθαίνω τόσο περισσότερο τις θαυμάζω και αγάλλομαι. Και διπλά αγάλλομαι όταν και σήμερα και κάθε μέρα, ανοίγοντας και μάτια και ψυχή, ξεδιαλύνω κάποιες ψυχές να δίνονται, να χαρίζονται, σώνοντας άλλες ψυχές που πήγαιναν να μαυρίσουν, να χαθούν.
Έζησα τέτοιες ιστορίες κι άκουσα να τις ιστορούν. Κι εγώ κι όσοι τις ιστορούσαν πιστέψαμε πως το κέρδος από τις χαρισμένες ζωές ήταν μέγα. Πραγματικά, ένιωσα ότι οι ψυχές αυτές, στ’ αλήθεια, έβγαζαν φτερά και πως πετάγανε φτάνοντας ως τους ουρανούς, γαληνεμένες, ήρεμες, ευτυχισμένες…
Βιογραφικό Συγγραφέα
Ο Μανώλης Βιθυνός γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Νίκαια του Πειραιά, την άλλοτε Κοκκινιά. Είναι αρχιτέκτων (ΑΠΘ), δρ Επικοινωνίας (Πανεπιστήμιο «Louis Pasteur» Στρασβούργου) και πρώην καθηγητής Γραφικών Τεχνών και Επικοινωνίας. Έχει εργαστεί σε δημόσιες υπηρεσίες, επέβλεψε την ανέγερση δημόσιων κτιρίων και την ανακατασκευή τμήματος μονής του Αγίου Όρους. Με αφορμή την εργασία του στο πατρικό τυπογραφείο, ξεκίνησε συστηματικές μελέτες τις Γραφικές Τέχνες και στην Επικοινωνία και συνέγραψε σειρά βιβλίων, σε εκδόσεις ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Τα τελευταία χρόνια, οι μελέτες του αφορούν την Επικοινωνία και την Κοινωνική Ψυχολογία, ενώ συνεχίζει μια παλιά συγγραφική δραστηριότητά του. Στα χρόνια του ’60, φοιτητής ακόμη, εργάστηκε ως συνεργάτης στο περιοδικό ΠΡΩΤΟ με διευθυντή τον Γιάννη Μαρή, όπου δημοσιεύτηκαν δεκάδες μικρά διηγήματά του με «Ιστορίες της γειτονιάς», «της θάλασσας» κ.ά.
