Συμπληρώθηκαν σήμερα 43 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Όσα συνέβησαν εκείνο το βράδυ του 1973 με σημάδεψαν βαθειά, γιατί ανάμεσα στους αγωνιστές που βρίσκονταν μέσα στο Πολυτεχνείο ήταν και ο πατέρας μου.
Τα όσα πέρασε ο πατέρας μετέπειτα από τα ανδρείκελα της χούντας, αποτελούν τα παράσημα της οικογένειας. Δεν καταδέχτηκε ποτέ να τα εξαργυρώσει, οπότε δεν θα αναφερθώ σε αυτά. Θα είναι πάντα οι παρακαταθήκες του στα παιδιά και στα εγγόνια του.
Θα αναφερθώ μόνο στο νόημα του Πολυτεχνείου, τότε και τώρα. Όσοι εξεγέρθηκαν τότε, φοιτητές, μαθητές, εργάτες, από όλο το δημοκρατικό πολιτικό φάσμα της κοινωνίας, το έκαναν στο όνομα των δύο πανανθρώπινων αξιών, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, αλλά και στο όνομα της πατρίδας. Γιαυτό και οι μόνες σημαίες που κρατούσαν στο Πολυτεχνείο, ήταν οι Ελληνικές. Και το έκαναν συνειδητά, γνωρίζοντας τις συνέπειες που είχαν να αντιμετωπίσουν από ένα αιμοσταγές, άνανδρο και δολοφονικό δικτατορικό καθεστώς. Και τις συνέπειες αυτές τις υπέστησαν, τόσο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, όταν οι χουντικοί σκότωναν ανθρώπους γύρω από το Πολυτεχνείο και μέσα σε αυτό, όσο και μετά την εξέγερση, όταν εκατοντάδες συλληφθέντες μαρτύρησαν σε φυλακές της Αθήνας και στα ξερονήσια του Σαρωνικού, ενώ άλλοι τόσοι αγνοούνται μέχρι σήμερα. Ήταν το τίμημα για το δημοκρατικό και πατριωτικό τους καθήκον. Γιατί ο αγώνας για δημοκρατία είναι αγώνας για την πατρίδα.
Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, υπήρξε πάντοτε ένα τμήμα της κοινωνίας που αμφισβητούσε δολίως την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Έγραψαν και επινόησαν οτιδήποτε για να διαβάλλουν την κορυφαία αυτή πράξη αντίστασης. Τους κατανοούσα πάντα. Είναι πολύ δύσκολο να έχεις καταγραφεί από την ιστορία στους δειλούς και στους άνανδρους της εποχής σου, να έχεις καταγραφεί σε εκείνους που είτε φοβήθηκαν, είτε βολεύτηκαν είτε συμπαθούσαν το φασισμό των συνταγματαρχών.
Στην απαξίωση της μνήμης του Πολυτεχνείου, τους βοήθησαν και όσοι εξαργύρωσαν τη δόξα της συμμετοχής τους στην εξέγερση. Αυτοί που πρόδωσαν τη μνήμη των συντρόφων τους, αυτοί που αντάλλαξαν το αίμα που χύθηκε τότε με τη βολή μιας έκπαγλης ζωής. Αν στους δειλούς και άνανδρους της εποχής πρέπει η χλεύη της ιστορίας, στους προδότες πρέπει δυό φορές αυτή η χλεύη.
Υπάρχει όμως άλλη μια κατηγορία ανθρώπων που επίσης θέλω να κατονομάσω. Είναι ίσως η χειρότερη από τις άλλες δύο. Είναι τα υποκείμενα εκείνα που κάθε χρόνο αμαύρωναν συστηματικά τη μνήμη του Πολυτεχνείου. Εκείνοι οι θλιβεροί προβοκάτορες που συστηματικά έσπαγαν τα πάντα κάθε χρόνο στη γιορτή του Πολυτεχνείου, όπως και φέτος, και έφτασαν στο σημείο να καίνε την Ελληνική Σημαία μπροστά από τα προπύλαια. Αυτοί ήταν οι χειρότεροι. Γιατί αμαύρωσαν συστηματικά και προβοκατόρικα το πατριωτικό νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Και το έκαναν συνειδητά, γιατί το κορυφαίο σύμβολο της εξέγερσης ήταν και είναι η αιματοβαμμένη Ελληνική Σημαία του Πολυτεχνείου, που κάθε χρόνο προπορεύεται της πορείας προς την πρεσβεία των ΗΠΑ.
Στους δειλούς και τους άνανδρους που δολίως αμφισβητούν συστηματικά επί χρόνια την εξέγερση του Πολυτεχνείου, σε αυτούς που έφτασαν να αμφισβητούν ακόμα και τους νεκρούς μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο, έχω να τους απαντήσω ότι η ιστορική έρευνα έχει τεκμηριώσει ακλόνητα τα ονόματα των νεκρών στο χώρο γύρω από το Πολυτεχνείο ενώ τα 4 παιδιά που πάτησε το άρμα, τα τρία παλικάρια και η μία κοπέλα, μπορεί να μην έχουν μέχρι σήμερα ταυτοποιηθεί τα ονόματά τους, αλλά έχουν το όνομα των αμέτρητων ανθρώπων που αγνοούνται μέχρι σήμερα από τις φυλακίσεις της χούντας. Και η ταυτοποίηση δεν είναι δυνατή μέχρι σήμερα, γιατί ποτέ δεν αποκάλυψαν οι αρχές της εποχής που τους έθαψαν μετά την εξέγερση. Αλλά όσο και αν προσπάθησαν να σκεπάσουν το έγκλημα, όσο και αν έπλυναν αμέσως μετά το χώρο του Πολυτεχνείου με τις μάνικες για να ξεπλυθεί το αίμα των ηρώων, το γεγονός καταγράφηκε από την ιστορία. Να παρακαλάνε οι φασίστες να ταυτοποιηθούν κάποτε τα ονόματα των νεκρών, γιατί μέχρι τότε θα λογίζονται ως αμέτρητοι οι νεκροί του Πολυτεχνείου, όπως αμέτρητοι είναι και οι υπόλοιποι αγνοούμενοι της χούντας, για τους οποίους η μάνα τους δεν μπορεί να ανάψει μέχρι σήμερα ούτε ένα κερί στον τάφο τους.
Στους προδότες των δημοκρατικών αγώνων, αυτούς που πρόδωσαν ιδεολογίες, αγώνες και συντρόφους στο βωμό του χρήματος και της εξουσίας, να περιμένουν σύντομα τη νέμεση. Σκληρή και αδυσώπητη, όπως πρέπει στους προδότες. Γιατί ο δημοκρατικός χώρος δεν είχε και δεν θα έχει ποτέ θέση για προδότες.
Στους ανθέλληνες, αυτούς που κάθε χρόνο αμαυρώνουν την επέτειο με μολότωφ και τραμπουκισμούς, αυτούς που καίνε την Ελληνική Σημαία, να ξέρουν καλά πως ότι και αν κάνουν, η αιματοβαμένη Ελληνική Σημαία του Πολυτεχνείου θα προπορεύεται πάντα της πορείας προς την πρεσβεία των ΗΠΑ.
Γιαυτό, το νόημα του Πολυτεχνείου στις μέρες μας είναι ζωντανό και συγκεκριμένο, για κάθε δημοκρατικό πολίτη αυτής της χώρας: Σηκώστε τα μανίκια! Έχουμε φασίστες, προδότες και ανθέλληνες να πολεμήσουμε!
