Υπήρχε μια εποχή που κάθε ηλικία είχε λίγο-πολύ τον δικό της χώρο και τον δικό της τρόπο να διασκεδάζει. Τα παιδιά στις γειτονιές και στις πλατείες, οι έφηβοι στις δικές τους παρέες, οι μεγαλύτεροι στα καφενεία και αργότερα στους δικούς τους χώρους διασκέδασης. Η κοινωνική ζωή είχε περισσότερες «διαδρομές» και κάθε ηλικία έβρισκε τον δικό της τρόπο να συναντηθεί και να περάσει τον χρόνο της.
Σήμερα αυτή η εικόνα έχει αλλάξει. Οι επιλογές έχουν σε αρκετές περιπτώσεις περιοριστεί και οι χώροι αναψυχής απευθύνονται περισσότερο σε ένα ευρύτερο κοινό, χωρίς να υπάρχουν πάντα ξεκάθαρες επιλογές για κάθε ηλικία. Την ίδια στιγμή, η τεχνολογία και οι διαφορετικές συνήθειες των παιδιών έχουν μεταφέρει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους μέσα στο σπίτι.
Κι όμως, αν κοιτάξει κανείς λίγο πιο προσεκτικά, υπάρχουν ακόμη μικρές «νησίδες» ζωής.
Σε γειτονιές της Τρίπολης, αλλά και σε πλατείες χωριών της Αρκαδίας, υπάρχουν παιδιά που συνεχίζουν να βγαίνουν έξω, να συναντούν τους φίλους τους, να παίζουν, να κάνουν ποδήλατο και να γεμίζουν τον χώρο με φωνές και κίνηση.
Μπορεί σε ορισμένα σημεία η επαρχία να ερημώνει, οι νέοι να φεύγουν και οι γειτονιές να μην έχουν πλέον την εικόνα προηγούμενων δεκαετιών, όμως σε κάποιες γωνιές, το παιδικό παιχνίδι παραμένει ένας μικρός αλλά σημαντικός παλμός ζωής.
Και ίσως αυτό να είναι κάτι που αξίζει να διατηρηθεί. Όχι μόνο το καλοκαίρι, όταν οι πλατείες γεμίζουν περισσότερο, αλλά και τους υπόλοιπους μήνες. Να υπάρχουν χώροι και αφορμές ώστε τα παιδιά να μπορούν να βγαίνουν, να παίζουν και να συναντιούνται.
Οι παρέες εξακολουθούν να υπάρχουν, όμως οι χώροι και οι δραστηριότητες όπου μπορούν να συναντηθούν και να περάσουν δημιουργικά τον χρόνο τους είναι συχνά πιο περιορισμένοι. Έτσι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής ζωής μεταφέρεται στα ίδια σημεία και στους ίδιους χώρους, με τις επιλογές να μην είναι πάντα τόσο διακριτές όσο ήταν παλαιότερα.
