Το Πελοποννησιακό Πρακτορείο Ειδήσεων είχε τη χαρά να συνομιλήσει με την ποιήτρια Μελίνα Δανούση, με αφορμή την κυκλοφορία της πρώτης της ποιητικής συλλογής «Σε τροχιά αγάπης» από τις Εκδόσεις Παρένθεση. Μια ποιητική διαδρομή στις φωτεινές και σκοτεινές όψεις του έρωτα, που εξερευνά την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων, την απώλεια, την ελπίδα και την αναζήτηση της αυτογνωσίας μέσα από την αγάπη. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η ποιήτρια μιλά για τα προσωπικά βιώματα που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τη συλλογή της, τη σχέση της με τη γραφή και τη λογοτεχνία, τις προκλήσεις της πρώτης της εκδοτικής προσπάθειας, αλλά και τη συνέχεια της ποιητικής τριλογίας που σχεδιάζει. Παράλληλα, αναφέρεται στη διάκρισή της από την Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Κορέας και στη δύναμη της ποίησης να γεφυρώνει αποστάσεις και να δημιουργεί δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους.
Ακολουθεί η συνέντευξη
Η πρώτη σας ποιητική συλλογή, «Σε τροχιά αγάπης», κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παρένθεση και μας ταξιδεύει στις φωτεινές και σκοτεινές όψεις του έρωτα και της αγάπης. Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τη συγκεκριμένη συλλογή;
Η ιδέα γεννήθηκε από την ανάγκη μου να δώσω φωνή σε όσα πολλές φορές δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε με λόγια. Ο έρωτας και η αγάπη είναι συναισθήματα που μπορούν να μας μεταμορφώσουν, να μας απογειώσουν, αλλά και να μας φέρουν αντιμέτωπους με τις πιο βαθιές μας πληγές. Μέσα από τη ποιητική μου συλλογή προσπάθησα να αποτυπώσω αυτή την πολυπλοκότητα, χωρίς να ωραιοποιήσω τις δυσκολίες, αλλά και χωρίς να χάσω την πίστη μου στη δύναμη της αγάπης.
Η «Σε τροχιά Αγάπης» γεννήθηκε ως μια εσωτερική διαδρομή, μια προσπάθεια να κατανοήσω καλύτερα τα συναισθήματα, τις αντιφάσεις και τις πληγές μιας ερωτευμένης ψυχής. Κάπως έτσι, προσωπικές σκέψεις και βιώματα άρχισαν να παίρνουν τη μορφή ποιημάτων. Και κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι αυτό το ταξίδι δεν αφορούσε μόνο εμένα, αλλά και κάθε άνθρωπο που έχει αγαπήσει, έχει πονέσει, έχει απογοητευτεί και έχει προσπαθήσει να ξαναβρεί τον εαυτό του μέσα από τις εκφάνσεις του έρωτα.
Ποια διαδρομή ακολουθεί ο έρωτας μέσα στη συλλογή και ποιες διαφορετικές όψεις του επιχειρείτε να φωτίσετε;
Ο έρωτας στη συλλογή δεν ακολουθεί μια ευθύγραμμη πορεία. Είναι μια τροχιά με κύκλους, αποστάσεις, συναντήσεις και επιστροφές. Ξεκινά από την έλξη και την προσμονή, περνά μέσα από την ένταση, την τρυφερότητα και την ανάγκη για ένωση, αλλά συναντά και την απουσία, την απογοήτευση, τη μοναξιά και την απώλεια. Δεν με ενδιέφερε να παρουσιάσω τον έρωτα ως ένα ιδανικό συναίσθημα που υπάρχει μόνο για να μας κάνει ευτυχισμένους. Με ενδιέφερε να φωτίσω και την ευάλωτη πλευρά του, εκεί όπου καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας και να αναμετρηθούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί ο έρωτας με τη δύναμη που έχει, δεν μας αποκαλύπτει μόνο τον άνθρωπο απέναντί μας, πολλές φορές αποκαλύπτει και τον εσωτερικό μας εαυτό. Πιστεύω πως η αγάπη μας μεταμορφώνει και μας ωθεί να συνεχίσουμε να αναζητούμε το φως ακόμη κι όταν έχουμε γνωρίσει το σκοτάδι.
Αναφέρετε ότι η συλλογή γεννήθηκε από την ανάγκη να «μετρήσετε τις σκιές και το φως» μέσα σας. Τι αντιπροσωπεύουν για εσάς αυτές οι δύο έννοιες και πώς αποτυπώνονται στα ποιήματα;
Οι σκιές αντιπροσωπεύουν όλα εκείνα τα κομμάτια μας που συχνά προσπαθούμε να κρύψουμε: τους φόβους, τις ανασφάλειες, τις απογοητεύσεις, τις απώλειες, αλλά και τις αλήθειες που δεν είμαστε πάντοτε έτοιμοι να παραδεχτούμε. Το φως, από την άλλη, είναι η ελπίδα, η τρυφερότητα, η αποδοχή, η δύναμη να συνεχίζουμε και η πίστη ότι ακόμη και μέσα από τις δυσκολίες μπορούμε να αναγεννηθούμε. Για μένα, το φως και το σκοτάδι δεν είναι “εχθροί”. Συνυπάρχουν μέσα μας και αλληλοσυμπληρώνονται. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πραγματικά τη χαρά αν δεν έχουμε γνωρίσει τη λύπη, ούτε να εκτιμήσουμε την αγάπη αν δεν έχουμε έρθει αντιμέτωποι με την απουσία της. Η ποίηση μου έδωσε τη δυνατότητα να κοιτάξω και τις δύο πλευρές με ειλικρίνεια. Να μην προσπαθήσω να εξαλείψω τις σκιές μου, αλλά να τις κατανοήσω. Γιατί μερικές φορές το πρώτο βήμα προς το φως είναι να τολμήσουμε να κοιτάξουμε κατάματα το σκοτάδι μας.
Έχετε σπουδάσει, μεταξύ άλλων, δημοσιογραφία, μετάφραση και χορό. Έχουν επηρεάσει αυτές οι διαφορετικές μορφές έκφρασης τον ρυθμό, τη γλώσσα ή την κίνηση των στίχων σας;
Πιστεύω πως κάθε μορφή τέχνης με την οποία ερχόμαστε σε επαφή αφήνει μέσα μας ένα αποτύπωμα. Η μετάφραση, ειδικότερα, με έχει κάνει να αντιμετωπίζω τη γλώσσα με ιδιαίτερη προσοχή, να αναζητώ όχι μόνο την κυριολεκτική σημασία μιας λέξης, αλλά και τις αποχρώσεις, τον υπαινιγμό, τη μουσικότητα και το συναίσθημα που κρύβεται πίσω της. Η δημοσιογραφία, από την πλευρά της, με έχει βοηθήσει να παρατηρώ τον κόσμο και να αναζητώ την ουσία πίσω από τις λέξεις. Ο χορός, πάλι, μου έχει προσφέρει μια διαφορετική αντίληψη του ρυθμού και της κίνησης. Ένα ποίημα, άλλωστε, δεν είναι μόνο αυτό που διαβάζουμε, είναι αυτό που αισθανόμαστε και κάθε στίχος μπορεί να μας αγγίξει με μοναδικό τρόπο, ανάλογα τα βιώματα μας. Όλα αυτά συνυπάρχουν με έναν τρόπο οργανικό στη γραφή μου. Δεν πιστεύω ότι η ποίηση χρειάζεται πάντα πολλές λέξεις, φανφάρες και ιδιαίτερες τεχνοτροπίες για να εκφράσει κάτι βαθύ. Μερικές φορές, όπως ακριβώς και στον χορό, μια μικρή κίνηση μπορεί να πει περισσότερα από μια ολόκληρη παράγραφο.
Τι σας δυσκολεύει περισσότερο κατά τη συγγραφή ενός ποιήματος: να αποτυπώσετε το συναίσθημα, να βρείτε τις κατάλληλες λέξεις ή να αποφασίσετε ότι το ποίημα έχει ολοκληρωθεί;
Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι, νομίζω, να βρεις την ισορροπία ανάμεσα σε αυτό που αισθάνεσαι και σε αυτό που τελικά γράφεις. Τα συναισθήματα συχνά είναι πολύ μεγαλύτερα από τις λέξεις που διαθέτουμε για να τα περιγράψουμε. Μπορεί να γνωρίζεις ακριβώς τι θέλεις να εκφράσεις, αλλά να αναζητάς εκείνη τη λέξη που θα μεταφέρει το συναίσθημα χωρίς να το περιορίσει. Παράλληλα, η ολοκλήρωση ενός ποιήματος απαιτεί να μάθεις πότε πρέπει να σταματήσεις. Ως δημιουργός, μπορείς πάντα να επιστρέψεις σε έναν στίχο, να αλλάξεις μια λέξη ή να αναζητήσεις έναν διαφορετικό ρυθμό. Κάποια στιγμή, όμως, χρειάζεται να αφήσεις το ποίημα να υπάρξει αυτόνομα, χωρίς να προσπαθείς να ελέγξεις κάθε πιθανή ερμηνεία του. Θέλω οι λέξεις μου, οι στίχοι μου να είναι ειλικρινείς και να αποτυπώνουν το βάθος της ψυχής και του συναισθήματος μου. Να αφήνουν χώρο στον αναγνώστη να αναγνωρίσει μέσα τους τα δικά του συναισθήματα. Μάλλον η πιο δύσκολη στιγμή στη συγγραφή να είναι εκείνη κατά την οποία αποδέχεσαι ότι το ποίημα είναι έτοιμο να συναντήσει τον δικό του αναγνώστη.
Υπάρχει κάποιο ποίημα ή κάποιος στίχος από τη συλλογή που ξεχωρίζετε περισσότερο και θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας;
Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω ένα μόνο ποίημα, γιατί το καθένα αντιπροσωπεύει μια διαφορετική συναισθηματική στιγμή και μια διαφορετική πτυχή αυτής της διαδρομής. Κάποια ποιήματα είναι πιο φωτεινά, άλλα πιο εσωτερικά, κάποια γεννήθηκαν από την ανάγκη να εκφράσω την τρυφερότητα και άλλα από την ανάγκη να δώσω χώρο σε όσα πονάνε. Αν έπρεπε, όμως, να συμπυκνώσω το πνεύμα της συλλογής σε μια φράση δική μου, θα έλεγα: «Ακόμη κι όταν χάνουμε τον δρόμο προς την αγάπη, μπορούμε να ξαναβρούμε τον δρόμο προς τον εαυτό μας». Για μένα, η ουσία της συλλογής δεν βρίσκεται μόνο στον έρωτα ως σχέση με έναν άλλον άνθρωπο, αλλά και στην προσωπική διαδρομή που κάνουμε μέσα από αυτόν. Θα ήθελα κάθε αναγνώστης να ανακαλύψει το ποίημα που θα μιλήσει στη δική του καρδιά, γιατί πιστεύω πως, από τη στιγμή που ένα ποίημα συναντά τον αναγνώστη του, αρχίζει να αποκτά και μια δεύτερη ζωή.
Τι θα θέλατε να αισθανθεί ή να κρατήσει μαζί του ο αναγνώστης ολοκληρώνοντας το «Σε τροχιά αγάπης»;
Θα ήθελα να αισθανθεί ότι δεν είναι μόνος σε όσα έχει βιώσει. Ότι τα συναισθήματα που ίσως δυσκολεύεται να εξηγήσει, οι αντιφάσεις του, οι απογοητεύσεις και οι βαθιές του επιθυμίες είναι κομμάτια μιας ανθρώπινης εμπειρίας που μας ενώνει. Θα ήθελα, επίσης, να κρατήσει την ελπίδα ότι η αγάπη δεν εξαντλείται σε μία σχέση ούτε χάνεται οριστικά επειδή μια ιστορία τελείωσε. Υπάρχει στην ικανότητά μας να αισθανόμαστε, να δημιουργούμε, να συγχωρούμε, να ανακαλύπτουμε ξανά τον εαυτό μας και να προχωράμε. Η αφιέρωση που έχω συνδέσει με το βιβλίο μου εκφράζει πολύ όμορφα αυτή την επιθυμία: «Η ποίηση διαβάζεται με μάτια κλειστά και ανοιχτή καρδιά. Εύχομαι να ταξιδέψεις Σε τροχιά Αγάπης…».
Αυτό ακριβώς θα ήθελα: να μη διαβάσει κάποιος τη συλλογή μόνο με τη σκέψη, αλλά και με την καρδιά του. Και, όταν κλείσει το βιβλίο, να έχει κρατήσει έστω μία λέξη, έναν στίχο ή ένα συναίσθημα που θα τον συντροφεύει.
Η έκδοση μιας πρώτης ποιητικής συλλογής αποτελεί συχνά μια απαιτητική διαδρομή για έναν νέο δημιουργό. Πώς ήταν η δική σας εμπειρία και ποιες δυσκολίες χρειάστηκε να ξεπεράσετε μέχρι το «Σε τροχιά αγάπης» να φτάσει στα χέρια των αναγνωστών;
Η έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής ήταν μια διαδρομή γεμάτη προσμονή, συγκίνηση, αλλά και ευθύνη. Είναι διαφορετικό να γράφεις για τον εαυτό σου και διαφορετικό να αποφασίζεις ότι οι σκέψεις σου θα βγουν από τον προσωπικό σου χώρο και θα συναντήσουν ανθρώπους που δεν γνωρίζεις. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να βιώσω αυτή τη μετάβαση. Να αποδεχτώ ότι ένα έργο που ξεκινά από κάτι προσωπικό μπορεί να αποκτήσει τη δική του θέση στον κόσμο και να ερμηνευτεί με τρόπους που δεν είχα φανταστεί. Η έκδοση ενός βιβλίου απαιτεί, επίσης, υπομονή, επιμονή και πίστη στο έργο σου. Περνάς από διάφορα στάδια, στιγμές αναμονής και τελικών αποφάσεων, στις οποίες χρειάζεται να διατηρείς ζωντανό τον αρχικό σου ενθουσιασμό. Η συνεργασία μου με τις Εκδόσεις Παρένθεση έδωσε στη συλλογή τη δυνατότητα να ολοκληρώσει αυτή τη διαδρομή και να φτάσει στους αναγνώστες. Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, αισθάνομαι πως το σημαντικότερο δεν είναι απλώς ότι εκδόθηκε το πρώτο μου βιβλίο, αλλά ότι τόλμησα να μοιραστώ ένα κομμάτι του εσωτερικού μου κόσμου. Για έναν δημιουργό αυτή η απόφαση, είναι από μόνη της ένα σημαντικό βήμα.
Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία της συλλογής, ποια είναι η ανταπόκριση που έχετε λάβει από τους αναγνώστες; Υπήρξε κάποιο σχόλιο που σας συγκίνησε ή σας έκανε να δείτε τα ποιήματά σας από διαφορετική οπτική;
Η επαφή με τους αναγνώστες είναι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια αυτής της εμπειρίας. Όταν γράφεις ένα ποίημα, ξεκινάς από τη δική σου συναισθηματική αφετηρία. Όταν, όμως, το ποίημα φτάνει σε κάποιον άλλον, παύει να ανήκει αποκλειστικά σε εσένα. Ο αναγνώστης το προσεγγίζει μέσα από τις δικές του αναμνήσεις, τις σχέσεις και τις εμπειρίες του. Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η δυνατότητα της ποίησης να δημιουργεί μια αθόρυβη σύνδεση ανάμεσα σε ανθρώπους που μπορεί να μην έχουν συναντηθεί ποτέ. Μια λέξη ή μια εικόνα μπορεί να αγγίξει μια πολύ προσωπική χορδή και να κάνει κάποιον να νιώσει ότι ένας άλλος άνθρωπος έχει καταφέρει να εκφράσει κάτι που εκείνος δεν είχε βρει τον τρόπο να πει. Αυτή είναι και η μαγεία της λογοτεχνίας: δεν υπάρχει πάντα μία και μοναδική ανάγνωση. Κάθε αναγνώστης μπορεί να ανακαλύψει κάτι διαφορετικό στο ίδιο ποίημα, ακόμη και κάτι που ο ίδιος ο δημιουργός δεν είχε συνειδητοποιήσει πλήρως όταν το έγραφε. Συγκεκριμένα, κάποια λόγια που με έχουν συγκινήσει είναι ότι η ποιητική μου συλλογή ήταν η αφορμή κάποιοι να ανακαλύψουν την ομορφιά της ποίησης.
Το «Σε τροχιά αγάπης» αποτελεί το πρώτο μέρος μιας ποιητικής τριλογίας. Πώς θα εξελιχθεί αυτή η διαδρομή στις επόμενες δύο συλλογές και ποιες θεματικές σκοπεύετε να εξερευνήσετε μέσα από αυτές;
Είναι η αφετηρία μιας ευρύτερης ποιητικής διαδρομής που επιθυμώ να αναπτύξω μέσα από τρεις συλλογές. Για μένα, η τριλογία δεν είναι απλώς η συνέχεια ενός βιβλίου, αλλά μια ευκαιρία να εξερευνήσω βαθύτερα την γυναικεία φύση, τις σχέσεις και τον τρόπο με τον οποίο μεταμορφώνεται μέσα από τις εμπειρίες της. Στην πρώτη συλλογή, ο έρωτας και η αγάπη αποτελούν το κέντρο γύρω από το οποίο περιστρέφονται το φως και οι σκιές μας. Στις επόμενες δύο συλλογές θέλω να διευρύνω αυτή τη διαδρομή, να προχωρήσω σε βαθύτερες αναζητήσεις μέσα από άλλα μονοπάτια που βαδίζει η γυναικεία ψυχή, την αυτογνωσία, την εσωτερική αλλαγή, την αντοχή και την ελπίδα. Δεν θα ήθελα να αποκαλύψω από τώρα όλες τις πτυχές της συνέχειας, γιατί η δημιουργική διαδικασία εξελίσσεται και η ίδια με τον χρόνο. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι με ενδιαφέρει να υπάρχει μια εσωτερική συνοχή ανάμεσα στα τρία έργα, χωρίς το καθένα να χάνει την αυτονομία και τη δική του φωνή. Θα ήθελα, όταν ολοκληρωθεί η τριλογία, ο αναγνώστης να αισθάνεται ότι έχει διανύσει μια πορεία: από την αναζήτηση της αγάπης προς μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και της ανθρώπινης ύπαρξης.
Τον Μάιο βραβευτήκατε από τον Πρέσβη της Δημοκρατίας της Κορέας, Lim Ju-seong, λαμβάνοντας έπαινο για το ποίημα «Η Γη δε θυμάται σύνορα» και το διήγημα «Η γραμμή που ξέχασε η γη», στο πλαίσιο διαγωνισμού με θέμα την ειρηνική ενοποίηση της Κορέας. Τι σας ενέπνευσε να γράψετε τα δύο έργα και τι σημαίνει για εσάς αυτή η διάκριση;
Η έμπνευση για τα δύο έργα ξεκίνησε από μια σκέψη που για μένα είναι βαθιά ανθρώπινη: η γη δεν γνωρίζει τα σύνορα που χαράζουν οι άνθρωποι. Τα σύνορα μπορεί να χωρίζουν κράτη, οικογένειες, φίλους και αγαπημένους ανθρώπους, όμως δεν μπορούν να ακυρώσουν την κοινή μας ανάγκη για ειρήνη, επικοινωνία και ελευθερία. Η κορεατική χερσόνησος αποτελεί ένα ιδιαίτερα συγκινητικό παράδειγμα αυτής της πραγματικότητας. Πίσω από τις πολιτικές εξελίξεις και τις ιστορικές διαφορές υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες και γενιές που έχουν βιώσει τον αποχωρισμό και την απώλεια. Ήθελα, λοιπόν, να προσεγγίσω το θέμα όχι μόνο ως ιστορικό ή πολιτικό ζήτημα, αλλά κυρίως μέσα από την ανθρώπινη διάστασή του.
Στο ποίημα «Η Γη δε θυμάται σύνορα» επέλεξα τη συμβολική δύναμη της ποίησης, ενώ στο διήγημα «Η γραμμή που ξέχασε η γη» τη δυνατότητα της αφήγησης να δημιουργήσει εικόνες και συναισθηματικές διαδρομές γύρω από τον χωρισμό και την ελπίδα της επανένωσης. Ο έπαινος που έλαβα από τον Πρέσβη της Δημοκρατίας της Κορέας, κ. Lim Ju-seong, αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για μένα, γιατί αναγνωρίζει δύο έργα που γεννήθηκαν από την πίστη μου για τη δύναμη που έχει η ελευθερία έκφρασης. Ταυτόχρονα, μου υπενθυμίζει ότι η λογοτεχνία δεν χρειάζεται να δίνει πολιτικές απαντήσεις για να συμβάλει σε έναν ουσιαστικό διάλογο. Μπορεί να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση, να μας φέρει πιο κοντά στην εμπειρία του άλλου και να μας θυμίσει ότι η ειρήνη ξεκινά από την αναγνώριση της κοινής μας ανθρωπιάς.
Στο προσωπικό σας προφίλ δημοσιεύετε τακτικά διάφορα στοιχάκια. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και από που αντλείτε έμπνευση;
Τα μικρά στιχάκια είναι για μένα ένας αυθόρμητος τρόπος επικοινωνίας με τον κόσμο. Δεν χρειάζεται κάθε σκέψη και συναίσθημα να εξελιχθεί σε ένα ολοκληρωμένο ποίημα για να εκφραστεί. Μερικές φορές, λίγοι στίχοι αρκούν για να αποτυπώσουν όσα κρύβει η σκέψη και η ψυχή μας. Έμπνευση αντλώ από την καθημερινότητα, από τις ανθρώπινες σχέσεις, από τις μικρές λεπτομέρειες που συχνά προσπερνάμε, από τη φύση, τις δυσκολίες της εποχής μας, τις σκέψεις για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τα στιχάκια αποκτούν έναν διαφορετικό χαρακτήρα, γιατί συναντούν άμεσα τους ανθρώπους. Μου αρέσει η ιδέα ότι μια μικρή φράση μπορεί να γίνει αφορμή για σκέψη, να προσφέρει παρηγοριά ή απλώς να ομορφύνει για λίγο την ημέρα κάποιου.
Μέσα από το Instagram προφίλ σας, @liberobellakia, το οποίο διατηρείτε σε συνεργασία με τη φίλη σας και επιμελήτριά σας, Κική Παπασημεών, μοιράζεστε την αγάπη σας για τα βιβλία με το αναγνωστικό κοινό. Τι επιλέγετε συνήθως να διαβάζετε; Υπάρχει κάποιο βιβλίο ή κάποιος συγγραφέας που κατέχει ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη και στην καρδιά σας;
Η αγάπη μου για τα βιβλία είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, καθώς η λογοτεχνία αποτελεί για μένα πηγή έμπνευσης, γνώσης και συναισθηματικής αναζήτησης. Μαζί με τη φίλη μου και επιμελήτριά μου, Κική Παπασημεών, δημιουργήσαμε τον λογαριασμό @liberobellakia, έναν χώρο όπου μοιραζόμαστε την αγάπη μας για το βιβλίο, γνωρίζουμε συγγραφείς και έργα και προσπαθούμε να φέρουμε τους αναγνώστες πιο κοντά στον μαγικό κόσμο της ανάγνωσης, στηρίζοντας τους Έλληνες συγγραφείς. Μου αρέσει να διαβάζω διαφορετικά είδη λογοτεχνίας, από ποίηση και μυθιστορήματα μέχρι έργα που εμβαθύνουν στην ανθρώπινη ψυχολογία, στις σχέσεις και στα συναισθήματα. Με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα βιβλία που σε κάνουν να προβληματιστείς, να συγκινηθείς ή ακόμη και να δεις τη ζωή μέσα από μια διαφορετική οπτική.
Ως δημιουργός, πιστεύω πως κάθε βιβλίο μπορεί να αποτελέσει μια μικρή ανακάλυψη. Ακόμη και όταν δεν ταυτιζόμαστε με τους ήρωες ή τις επιλογές τους, έχουμε την ευκαιρία να κατανοήσουμε καλύτερα τον άνθρωπο και τις διαφορετικές πτυχές του. Για μένα, η ανάγνωση δεν είναι απλώς μια ευχάριστη συνήθεια, αλλά ένας τρόπος να ταξιδεύω, να εξελίσσομαι και να τροφοδοτώ τη δική μου δημιουργικότητα. Και αυτό ακριβώς θέλουμε να μεταφέρουμε μέσα από το @liberobellakia: ότι τα βιβλία είναι διαφορετικοί κόσμοι που μας περιμένουν να τους ανακαλύψουμε, ακόμα και τα είδη που δεν περιέχονται στις πρώτες μας επιλογές έχουν να μας δώσουν μηνύματα.
Κλείνοντας, ποιο μήνυμα θα θέλατε να αφήσετε στους αναγνώστες που έχουν ήδη διαβάσει το «Σε τροχιά αγάπης», αλλά και σε εκείνους που πρόκειται τώρα να το ανακαλύψουν;
Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσοι έχουν ήδη εμπιστευτεί τη συλλογή μου και της έχουν επιτρέψει να γίνει μέρος του δικού τους κόσμου. Για έναν δημιουργό, η στιγμή που οι λέξεις του συναντούν έναν άλλον άνθρωπο είναι ανεκτίμητη. Γιατί τότε κάτι που ξεκίνησε ως μια προσωπική ανάγκη έκφρασης μετατρέπεται σε μια κοινή εμπειρία. Σε όσους δεν έχουν ακόμη ανακαλύψει τη «Σε τροχιά Αγάπης», θα ήθελα να πω να την προσεγγίσουν με ανοιχτή καρδιά, χωρίς να αναζητούν απαραίτητα τον εαυτό τους σε κάθε στίχο, αλλά επιτρέποντας στις λέξεις να τους οδηγήσουν εκεί όπου χρειάζεται να βρεθούν. Να μη φοβούνται να αγαπήσουν, να αισθανθούν, να εκτεθούν και να ονειρευτούν. Να θυμούνται πως η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία και πως το να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στην αγάπη, ακόμη κι όταν έχουμε πληγωθεί, είναι μια βαθιά ανθρώπινη μορφή δύναμης. Εύχομαι το βιβλίο μου «Σε τροχιά Αγάπης» να αποτελέσει για κάθε αναγνώστη μια μικρή στάση μέσα στην καθημερινότητα, έναν χώρο συνάντησης με τα συναισθήματά του και μια υπενθύμιση ότι, ακόμη κι όταν η ζωή μάς βγάζει από την πορεία μας, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να αναζητήσουμε ξανά το φως. Γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο ένας προορισμός. Είναι η διαδρομή που επιλέγουμε να κάνουμε, ακόμη και όταν δεν γνωρίζουμε πού ακριβώς θα μας οδηγήσει.
