Όταν αντιμετωπίζετε ένα πρόβλημα, με τι τρόπο προσπαθείτε να το λύσετε; Μήπως απλά στέκεστε και το ατενίζετε περιμένοντας κάποιο θαύμα που θα το επιλύσει; Αν ναι, σκεφθείτε, πόσες φορές ως τώρα απέδωσε αυτή η τακτική; Ίσως κάποιοι να είναι αρκετά τυχεροί, ώστε να τους έρχεται η λύση ξαφνικά απ' το πουθενά και να τους πέφτει στο κεφάλι σαν το μήλο του Νεύτωνα, που του αποκάλυψε το νόμο της βαρύτητας· όμως, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές δεν συμβαίνει κάτι παρόμοιο.

Ήταν ένας αιώνιος ταξιδιώτης δεμένος με την πορεία σε έρημους χωματόδρομους κι άδειους διαπολιτικούς. Οι συνοδοιπόροι του τον ρωτούσαν για το παρελθόν του. Άλλοτε έλεγε κάποια αλήθεια κι άλλοτε σιωπούσε. Δεν είχε καμία όμορφη ιστορία να αφηγηθεί και δεν ήθελε κανένας να τον λυπάται.

Ήρθε η ώρα - νιώθω την ανάγκη θα έλεγα καλύτερα - ν' αξιολογήσω τη ζωή μου και να κλείσω παλιούς ανοιχτούς "λογαριασμούς" με το παρελθόν μου. Βλέπετε, τα χρόνια πέρασαν, κάποια γρήγορα σαν ένα βλέμμα από το παράθυρο και άλλα αργά σαν αιώνες, βαριά σαν πέτρες. Κ εγώ κατάλαβα ότι τείνουμε να επαναλαμβάνουμε πρότυπα σχέσεων που δεν είναι υγιή και, δυστυχώς, όλοι μας κληρονομούμε τα άλυτα προβλήματα του παρελθόντος της οικογένειάς μας. Αυτό το οποίο μας βασανίζει τώρα έχει συνήθως τις ρίζες του στις προηγούμενες γενιές.

Οι μνήμες την κατέκλυσαν, αλλά δεν ήθελε να τις αποφύγει. Από την πρώτη νύχτα της καινούργιας της ζωής ήταν επιβεβλημένο να θυμηθεί πως έφτασε ως εδώ. Όλα εκείνα τα μικρά και τα μεγάλα που την ώθησαν ν' αφήσει πίσω της καθετί παλιό, ασφαλές και απολύτως τακτοποιημένο, για να βρεθεί σ' ένα ωκεανό αβεβαιότητας. Είχε μόνο τον εαυτό της να βασιστεί, τα δυο της χέρια και την τέχνη της για να παλέψει, αλλά πίσω δε θα έκανε. Θα έδειχνε σε όλους τι άξιζε και τι μπορούσε να κάνει.

Book Corner: "Το άρωμα" του Patric Suskind

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2018

Περνούσε τον καιρό του κλεισμένος στο εργαστήρι. Στον Ντρουό είχε πει ότι ήθελε να βρει τη συνταγή για μια κολόνια. Στην πραγματικότητα όμως έκανε πειράματα με τελείως διαφορετικές μυρωδιές. Το άρωμα που είχε φτιάξει στο Μονπελιέ, παρόλο που το χρησιμοποιούσε με μεγάλη οικονομία, κόντευε να τελειώσει. Έφτιαξε ένα καινούριο. Αυτή τη φορά όμως δεν αρκέστηκε σε μια γρήγορη και πρόχειρη απομίμηση της ανθρώπινης μυρωδιάς, παρά έβαλε τα δυνατά του να δημιουργήσει μια προσωπική μυρωδιά, ή μάλλον μια ποικιλία από προσωπικές μυρωδιές.

Δύο άνθρωποι. Δέκα ευκαιρίες. Μια αξέχαστη ιστορία αγάπης.

Σάμπως δεν υπάρχουν δικαιολογίες κι ελαφρυντικά για να μην αντικρίζει κανείς κατάματα μια πραγματικότητα που πονάει; Σάμπως δεν έχει καταπακτή η ψυχή, να χώνεις μέσα ό,τι σε πληγώνει; Κλείνεις επιμελώς και το καπάκι και πορεύεσαι... Τώρα... Αν ξεφύγει καμία δυσάρεστη οσμή από κάποια ρωγμή που έτυχε να 'χει το καπάκι, πάλι κοιτάζεις αλλού και κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Θα την έφερε απ' έξω ο αέρας, λες. Δεν με αφορά... Όμως αυτός ο αέρας, ο "απ' έξω", μολύνει σιγά σιγά το περιβάλλον της ύπαρξής σου. Γίνεται μαύρος ίσκιος που σ' ακολουθεί πιστά. Κι ας λες εσύ, σφυρίζοντας αδιάφορα, πως τάχα δεν σε αφορά.

Μια μυρωδιά πλανιόταν γύρω από τη θέση του ηλικιωμένου άντρα... μια μυρωδιά που έπρεπε να αναγνωρίζει... Μια αχνή μυρωδιά, αλλά διακριτή. Μια μυρωδιά αμυγδάλου. Η μυρωδιά από κάτι που δεν έπρεπε να υπάρχει εκεί. Άπλωσε το χέρι του και πήρε το ποτήρι από το οποίο είχε πιει και το έφερε στη μύτη του. Μια ξεχωριστή οσμή πικραμύγδαλου έφτασε στα ρουθούνια του και επιβεβαίωσε αυτό που υποπτευόταν.

"Δολοφονήθηκε"

Σελίδα 1 από 8

logofootermedia