Οι Ευρωεκλογές θα έπρεπε -εξ ορισμού- να αφορούν τα μείζονα Ευρωπαϊκά θέματα όπως η Πολιτική Περιφερειακής Ανάπτυξης, το Μεταναστευτικό, η Κοινή Αγροτική Πολιτική, η Τραπεζική Ένωση και πολλά άλλα.
Ας μη γελιόμαστε όμως. Η εσωτερική πολιτική στη χειμαζόμενη χώρα μας θα ρίξει βαριά τη σκιά της στις Ευρωεκλογές του ερχομένου Μαΐου. Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά άλλωστε. Τα τελευταία 4 χρόνια οι Έλληνες πολίτες βιώνουν μια διαδικασία συνεχών ματαιώσεων. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;
Την κατάργηση, με έναν νόμο και σε ένα άρθρο, των Μνημονίων;
Την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ;
Το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»;
Τα 751€ κατώτατο μισθό;
Τα νταούλια που θα χτυπούσαν και τις αγορές που θα χόρευαν;
Ατελείωτος ο κατάλογος.
Μπορεί, βέβαια, οι κυβερνώντες να προσγειώθηκαν ανώμαλα στην πραγματικότητα, μπορεί τα δίδακτρα για να πάψουν να «έχουν αυταπάτες» να ξεπέρασαν τα 100 δις, αλλά το τέλος της τετραετίας τους βρίσκει σταθερά ανίκανους να δώσουν μια ουσιαστική αναπτυξιακή ώθηση στη χώρα, να προσελκύσουν επενδύσεις, να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.
Οι πολίτες πλέον προσβλέπουν σε μια πολιτική αλλαγή. Προσβλέπουν σε μια νέα Κυβέρνηση, ικανή να κερδίσει το στοίχημα της οικονομικής ανάπτυξης και της κοινωνικής προόδου. Και φυσικά, είναι έτοιμοι να τιμωρήσουν την «αριστεροδεξιά», λαϊκίστικη «συμμαχία» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (οι ΑΝΕΛ ουσιαστικά συνεχίζουν να στηρίζουν την Κυβέρνηση).
Οι Ευρωεκλογές, είναι το είδος των εκλογών, το οποίο κατεξοχήν, ευνοεί την ψήφο διαμαρτυρίας. Ο κόσμος θα έχει βγει από έναν ακόμα δύσκολο χειμώνα, με κύριο χαρακτηριστικό την έντονη πίεση, οικονομική και ψυχολογική. Ο θυμός για «τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα» των κυβερνώντων θα φτάσει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Η διάθεση για τιμωρητική ψήφο θα είναι έντονη.
Στην Κυβέρνηση παρακολουθούν στενά τις δημοσκοπήσεις και γνωρίζουν ότι θα χάσουν -με διαφορά- τις Ευρωεκλογές. Αυτό που δεν είναι σίγουρο, είναι το αν συνειδητοποιούν τον «θανάσιμο κίνδυνο» που συνιστά γι’ αυτούς, η προκήρυξη των Εθνικών Εκλογών στο τέλος της τετραετίας. Υπό το βάρος μιας -σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις- συντριπτικής ήττας στις Ευρωεκλογές του Μαΐου, θα μοιάζουν τις παραμονές των Εθνικών Εκλογών του Σεπτεμβρίου με «ιδανικούς αυτόχειρες», με πολιτικούς «dead men walking…». Είναι γνωστή άλλωστε η στάση του εκλογικού σώματος να εγκαταλείπει πάντα τον δεύτερο ή για χάρη του πρώτου ή για να «πειραματιστεί» με κάποιο μικρότερο κόμμα που θεωρεί όμως πως του ταιριάζει καλύτερα.
Σε κάθε περίπτωση, είναι προφανές ότι οι Ευρωεκλογές του Μαΐου αποκτούν χαρακτήρα Δημοψηφίσματος με κεντρικό ερώτημα: «ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην Κυβέρνηση».
*Ο Πέτρος Αντωνάκος είναι Μηχανολόγος Μηχανικός, MEng
