“Η αδύναμη πλευρά της εργασιακής σχέσης, ο εργαζόμενος, εξοβελίστηκε από την οπτική της πολιτείας. Ο προστατευτικός χαρακτήρας του εργατικού δικαίου αμβλύνθηκε μέχρις ακύρωσής του. Η συλλογική αυτονομία καταργήθηκε”, αναφέρει στο κείμενό του ο κ. Γεώργιος Παπαηλιού.
Γ. Παπαηλιού:
Η (ήδη ψηφισθείσα) τροπολογία του Υπουργείου Εργασίας για την «εκκίνηση της διαδικασίας διαμόρφωσης του κατώτατου μισθού …», με την οποία επισπεύδεται, κατά το έτος 2018, η διαδικασία διαμόρφωσης-αύξησης του κατώτατου μισθού και του κατώτατου ημερομισθίου από τις αρχές του 2019, εντάσσεται σε σειρά ρυθμίσεων που ήδη έχουν ψηφιστεί, όπως η επαναφορά της συλλογικής αυτονομίας (των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, των αρχών της επεκτασιμότητας αυτών και της ευνοϊκότερης μεταχείρισης και της υπερίσχυσης των κλαδικών έναντι των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας κ.α.) ή πρόκειται να ψηφιστούν, όπως η κατάργηση του υποκατώτατου μισθού για νέους κάτω των 25 ετών κ.α.
Όλες αυτές οι ρυθμίσεις αναφέρονται στην ανάδειξη της θέσης του παράγοντα «εργασία» στο νέο παραγωγικό πρότυπο που προωθείται. Σε αυτές τις αλλαγές αποτυπώνεται η νέα κατάσταση που διαμορφώνεται μετά την έξοδο της χώρας από τα «μνημόνια». Και έτσι αποδεικνύεται ότι η έξοδος από τα «μνημόνια» δεν είναι κενός τύπος.
Έχει ουσία, αφού η ελευθερία κινήσεων που διαθέτει πλέον η ελληνική πλευρά, της επιτρέπει να ασκήσει αυτόνομα πολιτικές σε διάφορους τομείς, εν προκειμένω στον τομέα των εργασιακών σχέσεων.
Σε αυτό το πλαίσιο, αποδεικνύεται η προοδευτική κατεύθυνση, την οποία επιδιώκει να προσδώσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Σε αντίθεση με τα νεοφιλελεύθερα προτάγματα της ΝΔ, αυτή (η παραγωγική ανασυγκρότηση) θα έχει κοινωνικά δίκαιο πρόσημο, αφού η «εργασία» δεν θα αποτελεί εργαλείο για την αποκόμιση κερδών από τους ολίγους, αλλά πυλώνα ανάπτυξης για την κοινωνική πλειοψηφία.
