Άρθρο της Εύης Τατούλη στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής…
Χρειαζόμαστε νέο παράλληλο με το ευρώ νόμισμα; Ή μήπως η Ελλάδα για να βγει από το φαύλο κύκλο της καταστροφής θα πρέπει να ενσκήψει στον ευρωσκεπτικισμό; Πρέπει να μείνουμε στο ευρώ και με ποιους όρους και κόστος για πολίτες και κράτος; Αυτά είναι στην πραγματικότητα τα ερωτήματα στα οποία παραπέμπουν οι διαδοχικές αρνητικές δημοσκοπήσεις εις βάρος του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησης του. Αυτά τα ερωτήματα αποδυναμώνουν την πολιτική πλειοψηφία της κυβέρνησης, μετά από έξι χρόνια μνημονίων και 5 κυβερνήσεων, δύο αριστερών, μιας κεντροαριστερής μιας κεντροδεξιάς και μιας υπηρεσιακού τύπου.
Και σε αυτά τα ερωτήματα δυστυχώς δεν υπάρχουν απαντήσεις που θα ενέπνεαν τους Έλληνες, που θα γεννούσαν την ελπίδα ότι κάτι καλύτερο θα υπάρξει. Κανένας δεν μιλάει για αυτό το μοντέλο που θα αλλάξει ολοσχερώς μια χώρα που δεν «διορθώνεται» μετά από τρία μνημόνια. Κανένας δεν θέτει το «χάος» στο κέντρο ενός σχεδιασμού που θα φέρει μια νέα διακυβέρνηση στην χώρα με πολιτικούς και όχι λογιστικούς όρους. Η Ευρώπη δυστυχώς απέτυχε πολιτικά στην ενοποίηση της και όλα δείχνουν ότι το σύμπτωμα Ελλάδα σύντομα θα γίνει καρκίνος για όλο το οικοδόμημα των τεχνοκρατών από τις Βρυξέλλες που δεν τολμούν. Και φυσικά η λύση δεν θα έρθει ως αποτέλεσμα μιας λογιστικής εξίσωσης τεχνοκρατών.
Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον ωστόσο ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να έχει σχέδιο. Μπορεί το σχέδιο αυτό να μην έχει σκοπό να σώσει την Ελλάδα. Και αυτό είναι βέβαιο. Έχει ωστόσο ως στόχο να σώσει το παρεάκι του Μαξίμου και να θέσει την αριστερά ρυθμιστή των επόμενων δεκαετιών. Αρκεί βέβαια να πετύχει… Το σχέδιό Τσίπρα με απλά λόγια είναι να τεκμηριώσει και να στηρίξει κομματικά την πολιτική του κωλοτούμπα ως αναγκαιότητα σε μια νέα κοινωνική πλειοψηφία που θα του αγοράσει χρόνο. Με αυτήν την στρατηγική επιχειρεί να μην αφήνει κανένα περιθώριο στη ΝΔ να σταθεί στο κέντρο. Για πρώτη φορά χρησιμοποίησε στο συνέδριο τη λέξη κέντρο, δύο φορές. Κάνει κεντροδεξιό το κόμμα του γιατί το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η άσκηση της εξουσίας.
Φαντάζεστε λοιπόν αν αύριο κάνει δημοψήφισμα για τις άδειες τι θα γίνει; Σκέφτεστε με μια αρνητική απόφαση του ΣΤΕ να πάει σε δημοψήφισμα; Οι πιθανότητες να το κερδίσει είναι πολύ μεγάλες. Γιατί οι πολίτες, η κοινωνία είναι αγανακτισμένοι με τις τηλεπερσόνες και τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Έχει λοιπόν μία κοινωνική αντάρα μαζί του. Έχει ένα διακύβευμα. Αν λοιπόν σύρει όλο το πολιτικό οικοδόμημα σε μία τέτοια ιστορία, θα επιχειρήσει να εξοντώσει κάθε έννοια αντιπολίτευσης επί της ουσίας.
Με πρόφαση μία ανύπαρκτη Βουλή που εκτελεί μόνο τις αποφάσεις των κυβερνητικών του επιλογών οδηγεί τη χώρα σε μια νέας αντίληψη νεοφασισμού, όπου ο λαός φασίζων υιοθετεί τις δικές του αξίες, μέσα από χειραγωγούμενα δημοψηφίσματα και ψευτοδιλήμματα. Δεν θέλει λοιπόν τώρα ο Αλέξης Τσίπρας εκλογές. Το σχέδιο του είναι να δημιουργήσει τις πολιτικές συνθήκες που θα αφαιρέσουν από την ΝΔ την ικανότητα να αλλάξει το εκλογικό νόμο της απλής αναλογικής, που έχει θέσει ως νάρκη για τις μεθεπόμενες εκλογές.
Η διαδικασία για την προεδρική εκλογή ωστόσο του 2020 προσφέρει στον Αλέξη Τσίπρα μια πολιτική αλληλουχία που τον βολεύει. Και όσο οι πολιτικές στρατηγικές παλινωδούν ανάμεσα στην ιδιοτέλεια και την αρπαχτεί , η χώρα θα βυθίζεται ακόμη περισσότερο στον σκοταδιστικό ολοκληρωτισμό του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μέχρι να αποτυπωθεί ρεαλιστική , αλλά και ριζοσπαστική η αληθινή ελπίδα. Και αυτό βέβαια να μην γελιόμαστε θα συμβεί, έστω κι αν από εδώ και στο εξής κανείς δεν μπορεί να περιμένει γραμμικές εξελίξεις.
Εύη Τατούλη
Νομικός, Πολιτευτής Αρκαδίας ΝΔ
