Έντονες κοινωνικές αντιδράσεις καταγράφονται σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, με μαθητές και φοιτητές να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων. Οι διαμαρτυρίες, στις οποίες συμμετέχουν πλέον και συνδικάτα και άλλες κοινωνικές ομάδες, συνοδεύονται από σοβαρά επεισόδια και συγκρούσεις.
Η Γαλλία, το Βέλγιο, η Αλβανία και η Ιταλία βρίσκονται στο επίκεντρο των εξελίξεων, ενώ αντίστοιχες κινητοποιήσεις σημειώνονται και στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Παρότι τα αιτήματα διαφοροποιούνται ανάλογα με τις συνθήκες κάθε χώρας, βασικό σημείο αναφοράς αποτελεί η δυσαρέσκεια για την κατάσταση της δημόσιας εκπαίδευσης. Παράλληλα, η αύξηση του κόστους διαβίωσης εντείνει την κοινωνική δυσαρέσκεια και διευρύνει το πεδίο των αντιδράσεων.
Απέναντι στις διαδηλώσεις, οι αστυνομικές δυνάμεις προχωρούν σε επιχειρήσεις καταστολής, με την ένταση να κλιμακώνεται. Αν και οι κινητοποιήσεις δεν αποτελούν μέρος μιας ενιαίας εξέγερσης, αναδεικνύουν την αυξανόμενη κοινωνική πίεση που αντιμετωπίζουν διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες.
Η οικονομική αβεβαιότητα και τα κοινωνικά προβλήματα συγκαταλέγονται στους παράγοντες που τροφοδοτούν την ένταση.
Σημειώνεται πως στη Γαλλία, ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιέ υπέβαλε την παραίτησή του, επικαλούμενος την αδυναμία αντιμετώπισης της κρίσης που συνδέεται με τις κινητοποιήσεις. Ωστόσο, ο πρόεδρος της χώρας, Εμανουέλ Μακρόν, δεν έκανε δεκτή την παραίτηση.
