Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω την εικόνα της μητέρας μου να μου λέει ότι ο δρόμος μπροστά στο σπίτι μας μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν ρέμα, το καλοκαίρι στεγνό και τον χειμώνα γεμάτο νερό, και με γεφυράκια περνάγανε στην απέναντι πλευρά της πόλης.
Πολλές φορές το ρέμα αυτό έκανε την επανεμφάνισή του. Η λίγο πιο δυνατή βροχή αρκούσε για να θυμηθεί το νερό τον παλιό του δρόμο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά στο γυμνάσιο, να πλημμυρίζει η οδός Κοροπούλη και τα παιδιά που έμεναν από την άλλη πλευρά να τα μεταφέρει η μπουλντόζα πάνω στη δαγκάνα για να πάνε στα σπίτια τους.
Μόλις δύο χρόνια πριν, τον Φεβρουάριο του 2015, θυμάμαι να ξυπνάω μέσα στη νύχτα από συναγερμούς και φωνές ανθρώπων να ζητούν βοήθεια. Ήταν γιατί τα σπίτια τους πλημμύριζαν, για μία ακόμα φορά. Παρόμοιες εικόνες με σήμερα, κατεστραμμένα μαγαζιά, πλημμυρισμένα υπόγεια, χαμένα αυτοκίνητα, εγκλωβισμένοι άνθρωποι σε σπίτια. …………………
