Τα 52 χρόνια από την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας αποτέλεσαν αφορμή για δηλώσεις και μηνύματα στελεχών του κόμματος, με αναφορές στην ιστορική του διαδρομή, στην ευθύνη απέναντι στους πολίτες, αλλά και στην ανάγκη να ακούγεται η κριτική και να διορθώνονται τα λάθη.
Στην Αρκαδία, η πρόεδρος της ΔΕΕΠ ΝΔ Βάλια Μαυραϊδοπούλου έκανε λόγο για «ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους της Αρκαδίας και τον τόπο γενικότερα», συνδέοντας την πορεία του κόμματος με τη σχέση του με την κοινωνία.
Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο της συγκεκριμένης επετείου.
Γιατί η έννοια της «ευθύνης απέναντι στους πολίτες» δεν δοκιμάζεται στις επετειακές δηλώσεις. Δοκιμάζεται στην καθημερινότητα. Στο σούπερ μάρκετ, στο οικογενειακό εισόδημα, στο πορτοφόλι του εργαζόμενου, στις επιλογές που αναγκάζεται να κάνει κάθε μήνα.
Χαρακτηριστικό είναι το ρεπορτάζ του MEGA για την ακρίβεια, το οποίο παρουσίασε τις αυξήσεις στις τιμές βασικών προϊόντων μέσα σε έξι χρόνια. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, το μοσχάρι έχει αυξηθεί κατά 85%, το αρνί κατά 142%, το κατσίκι κατά 130%, το κοτόπουλο κατά 67% και το χοιρινό κατά 60%.
Το 142% στο αρνί δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν τηλεοπτικό πίνακα. Είναι η απόσταση ανάμεσα σε μια τιμή που ίσχυε το 2020 και σε μία που καλείται να πληρώσει σήμερα ο καταναλωτής. Και πίσω από κάθε τέτοιο ποσοστό υπάρχει ένας άνθρωπος που πρέπει να αποφασίσει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να βάλει στο οικογενειακό του τραπέζι.
Αύξηση παρουσιάζεται και στην τιμή της φέτας, ενός από τα βασικά προϊόντα του ελληνικού νοικοκυριού, με το κόστος της να έχει επίσης ανέβει σημαντικά σε σχέση με το 2020.
Την ώρα, λοιπόν, που η κυβέρνηση γιορτάζει τα γενέθλιά της και τα στελέχη της μιλούν για ευθύνη, κριτική και διορθώσεις, η ίδια η καθημερινότητα των πολιτών θέτει ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα: τι σημαίνει στην πράξη αυτή η ευθύνη;
Γιατί για μια μεγάλη μερίδα πολιτών η συζήτηση δεν είναι πλέον θεωρητική. Είναι αν θα αγοράσουν κρέας αυτή την εβδομάδα ή αν θα το αφήσουν για την επόμενη. Είναι αν τα χρήματα που υπάρχουν στην αρχή του μήνα θα επαρκέσουν μέχρι το τέλος. Είναι πόσες φορές θα χρειαστεί να κάνουν υπολογισμούς μπροστά από τα ράφια ενός σούπερ μάρκετ.
Αυτή η αντίφαση αξίζει να συζητηθεί.
Από τη μία πλευρά, η πολιτική ρητορική μιλά για «ευθύνη απέναντι στην κοινωνία». Από την άλλη, η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα αυξημένο κόστος ζωής, με βασικά αγαθά να κοστίζουν σημαντικά περισσότερο σε σχέση με λίγα χρόνια πριν.
Φυσικά, η ακρίβεια δεν είναι ένα ζήτημα που μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά σε έναν παράγοντα ή να αντιμετωπιστεί με μία μόνο πολιτική απόφαση. Όμως, όταν ένα κυβερνών κόμμα μιλά για ευθύνη απέναντι στους πολίτες, είναι εύλογο η συζήτηση να επιστρέφει στην ίδια την καθημερινότητα αυτών των πολιτών.
Τα 52 χρόνια είναι μια ιστορική επέτειος για ένα πολιτικό κόμμα. Για τον πολίτη, όμως, η πραγματικότητα μετριέται πολύ πιο απλά: στο πόσα χρήματα έχει στην τσέπη του, στο τι μπορεί να αγοράσει και στο αν στο τέλος του μήνα του μένει κάτι από τον μισθό του.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική μορφή «κριτικής» που καλείται να ακούσει κάθε κυβέρνηση: όχι μόνο όσα λέγονται στις επετειακές δηλώσεις, αλλά όσα βιώνονται καθημερινά από τους ανθρώπους που καλείται να εκπροσωπεί.
