Ακολουθεί το άρθρο της πολιτευτού Αρκαδίας Εύης Τατούλη, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής”.
Υπάρχει άραγε κανείς που να μην ξέρει πια την αλήθεια μετά από έξι χρόνια μνημονίων και πέντε αναλώσιμων κυβερνήσεων;
Τα διλήμματα που αντιμετώπισαν βέβαια οι πολίτες στην Μεταπολίτευση υπήρξαν πολλά. Τα περισσότερα αποδείχτηκαν κενά περιεχομένου αφού ακροβατούσαν ανάμεσα στον ηθικισμό, το λαϊκισμό και είχαν ως σκοπό την υφαρπαγή μιας ψήφου. Εκείνο που εκφράζεται ωστόσο με την λαϊκή διατύπωση του Στρατηγού Μακρυγιάννη είναι πιο επίκαιρο από ποτέ: Τι θα προτάξει η χώρα; Το Εγώ ή το Εμείς;
Κι αυτό βέβαια όχι στη βάση του κούφιου ευχολογίου μιας ευκαιριακής συναίνεσης που αποδεικνύεται κι αυτό ψευτιά. Με απλά λόγια οι συναινέσεις βολεύουν τις κυβερνητικές πλειοψηφίες, αλλά δεν αναφέρονται διόλου σε ζητήματα ουσίας. Έτσι το πολιτικό σύστημα οδήγησε στην απορρύθμιση των θεσμών και την ταυτόχρονη θεσμοποίηση των προσώπων, μετατρέποντας τη χώρα σε τσιφλίκι του καθενός που αποκτά εξουσία. Μικρά φέουδα με φατρίες και παρέες που διαγκωνίζονται για πλουτισμό, δύναμη και δόξα. Η Ελλάδα όμως δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Τα πρόσωπα έχουν μικρό βάρος απέναντι στους θεσμούς. Και στην Ελλάδα χρειαζόμαστε θεσμική θωράκιση και πρόσωπα ικανά να υπηρετήσουν τους θεσμούς και να τους δυναμώσουν. Και παράλληλα όραμα.
Το διλημμα “Αλήθεια ή Ψέμα” μπορεί να φαντάζει αληθινό μετά την πολιτική πλάνη, είναι ομως παράλληλα μικρόψυχο και λιγο. Αδικο για τα τοσα δεινά. Γιατί η αλήθεια δεν απελευθερώνει τους Έλληνες από τα δεσμά που βιώνουν. Ούτε η αλήθεια δίνει λύση στα επόμενα μέτρα που επιβάλλονται μέρα με την μέρα. Είναι αλήθεια όμως ότι οι Έλληνες σε ατομικό επίπεδο είναι φυλακισμένοι σε ένα πρόγραμμα ζωής που τους επιβάλλεται με στυγνό ρεαλισμό. Είναι σημαντικό ωστόσο για την προσωπική πρόοδο όσο και για την κοινωνική συνοχή τους να επιλέγουν το δικό τους σχέδιο ζωής ανάμεσα σε αποδεκτές προοπτικές. Η ελευθερία των ανθρώπων συνίσταται από την ύπαρξη προϋποθέσεων υπό τις οποίες θα μπορούν να κάνουν επιλογές. Και σήμερα είναι αλήθεια ότι αυτό δεν ισχύει. Γιατί τα μνημονιακά νομοθετήματα που περνάνε νύχτα οι ελληνικές κυβερνήσεις καθορίζουν το πρόγραμμα ζωής των Ελλήνων στην βάση του κοινωνικού και ατομικού καταναγκασμού.
Η παράταξη μας οφείλει να εμπνεύσει με την πολιτική της την ατομική επιτυχία όχι ως μέσο αλλά ως κομμάτι ενός ευρύτερου σκοπού. Από κάτω προς τα πάνω. Από την προσωπική ευημερία στην κοινωνική και πατριωτική ανάταξη. Κάποτε με τη φράση “ένα σπίτι και ένα αυτοκίνητο” οδηγήθηκε η Ελλάδα σε μια άλλη εποχή. Σήμερα χρειάζεται νέα ταυτότητα επιτυχίας και ένα νέο σχέδιο ζωής των πολιτών. Και χρειάζεται να το θωρακίσουμε θεσμικά. Μιλάμε για ρεαλισμό και πραγματικότητα. Δεν υπάρχει τίποτα ποιο πραγματικό από την προσωπική επιτυχία των πολιτών και την αναγκη για θεσμική θωράκιση και αλλαγή της νοοτροπίας του τσιφλικού.
Η συνταγματική αναθεώρηση γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική ανάγκη. Η ύπαρξη Συνταγματικού Δικαστηρίου που θα λειτουργεί συνεχώς ως εγγυητής της τηρηςης απο την κάθε εκλεγμένη κυβέρνησης των προεκλογικών της δεσμεύσεων θα δώσει την θεσμική δυνατότητα στο πολιτικό σύστημα να οριοθετήσει εκ νέου σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Σε διαφορετική περίπτωση ο «ηθικός» Αλεξης θα επανέρχεται πάντοτε ως πρότυπο μεσσία και ο λαϊκισμός θα εχει πάντοτε προβάδισμα σε σχέση με τον ρεαλισμό και την νηφαλιότητα. Ας ξεκινήσουμε απο αυτό προκειμένου να αναγκαστούν τα πολιτικά πρόσωπα να κατέβουν από τον άμβωνα της δημαγωγίας και του λαϊκισμού και να συναντηθούν με την πραγματικότητα που βιώνουν οι Έλληνες.
Εύη Τατούλη
Πολιτευτής Αρκαδίας, Νομικος
