Mιλώντας, ως εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων, κατά την επετειακή εκδήλωση (23.2.2020) για την εκτέλεση των 212 πατριωτών από τους Γερμανούς κατακτητές στις Βίγλες στις 24.2.1944
Η ιστορική μνήμη αποτελεί στοιχείο της εθνικής ταυτότητας ενός λαού. Εν προκειμένω, τα γεγονότα του πολέμου 1940-1941 και της κατοχής, όπως και άλλα προηγούμενων ιστορικών περιόδων, ανέδειξαν, ως διαχρονική στάση ζωής του ελληνικού λαού, τ η ν α ν τ ί σ τ α σ η προς όσους επιβουλεύονται την ανεξαρτησία της πατρίδας, την ελευθερία των πολιτών, τη δημοκρατία. Πρόκειται για χαρακτηριστικό που, λόγω της γεωγραφικής θέσης της χώρας και των ιστορικών συγκυριών, έχει ενσωματωθεί στο «κύτταρό» του, αποτελώντας αναπόσπαστο στοιχείο της παράδοσής του. Όλοι όσοι επιχείρησαν να τον υποτάξουν, απέτυχαν.
Η ιστορική μνήμη, υπό προϋποθέσεις, είναι και ζώσα πραγματικότητα, ιδίως στην ευρύτερη περιοχή στην οποία η Ελλάδα ανήκει, όπου οι αντιθέσεις του παρελθόντος αναπαράγονται συνεχώς, είναι ενεργές και συνιστούν υπαρκτά προβλήματα, π.χ. η ιμπεριαλιστική πολιτική των μεγάλων δυνάμεων στη Μ. Ανατολή, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Παλαιστινίων και των Κούρδων, η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας κ.α.
Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, ούτε οι εκδηλώσεις μνήμης, αποτελούν «ιδεοληψία» ή παρωχημένη εμμονή με το παρελθόν. Συνιστούν κινήσεις αποκατάστασης στοιχειώδους δικαιοσύνης και εκπλήρωσης ηθικού χρέους, ώστε εκείνα τα αποτρόπαια γεγονότα να μην τα καλύψει η παρέλευση χρόνου και συνακόλουθα η λήθη που κάποιοι επιδιώκουν να επιβληθεί.
Η άσκηση της ιστορικής μνήμης αποτελεί ευκαιρία επανασύνδεσης με το νήμα της ιστορίας. Λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι «καταδικασμένοι» να την ξαναζήσουν. Η επανάληψή της δεν είναι «ιστορικό» λάθος, είναι έγκλημα.
Ως εκπρόσωπος της Βουλής των Ελλήνων, αποτίω φόρο τιμής προς τα θύματα της φασιστικής βαρβαρότητας.
