Μητέρες ηρωίδες της διπλανής πόρτας

- Εταιρία για τη Φροντίδα Παιδιών και Οικογενειών στην Αρρώστια και το Θάνατο: Το χαμόγελό του και το γαλήνιο προσωπάκι του θυμίζουν ότι αυτό είναι το μέλλον και ότι η ζωή προχωράει

Η καθημερινότητα είναι σκληρή όταν είσαι γονιός σε μονογονεϊκή οικογένεια και εργαζόμενος.

Οι απαιτήσεις και οι υποχρεώσεις πολλές και ο πόνος της απώλειας δυνατός. Είναι δύσκολο να πρέπει να αποφασίζεις μόνος σου και έχεις μόνος την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης του παιδιού. Όμως, στο τέλος της ημέρας το χαμόγελό του και το γαλήνιο προσωπάκι του μόλις αποκοιμηθεί, σε αποζημιώνουν πλήρως.

Σου θυμίζουν ότι αυτό είναι το μέλλον και ότι η ζωή προχωράει …!
Το δώρο της μητρότητας είναι ανεκτίμητο!
Πάνω απ’ όλα θέλω να έχει υγεία. Εύχομαι και ελπίζω οι επιλογές του να τον κάνουν χαρούμενο κι ευτυχισμένο, ώστε να βλέπω κι εγώ στο πρόσωπό του αυτό το υπέροχο χαμόγελο, που γεμίζει τη ζωή μου.


Άντζελα 38 ετών - Μητέρα παιδιού με παιδικό διαβήτη – Πανελλήνια Ένωση Αγώνα κατά του Νεανικού Διαβήτη: Το άγχος όλης της ημέρας  και ειδικά της νύχτας

«Είμαι η Άντζελα 38 χρονών και έχω ένα "γλυκό" παιδάκι το Θάνο που είναι 7 χρονών και έχει παιδικό διαβήτη από 15 μηνών.
Η καθημερινότητα μου ως μητέρα είναι δύσκολη γιατί απαιτούνται πολλές μετρήσεις την ημέρα, περίπου 10 και ενέσεις  7 ημερησίως. Αυτό και μόνο τα λέει όλα.
Πρέπει να είσαι συνέχεια σε εγρήγορση και να κυνηγάς νούμερα, όπως επίσης και τους καθημερινούς πειρασμούς.

Μόνο μια οικογένεια που βιώνει το ίδιο πρόβλημα μπορεί να καταλάβει τις  καθημερινές δυσκολίες και το άγχος όλης της ημέρας  και ειδικά της νύχτας.
Το μέλλον που οραματίζομαι για το παιδί μου είναι να είναι υγιής και ευτυχισμένος με ό,τι επιλέξει να κάνει».

Νίκη, 50 ετών – Μητέρα, γονιός σε μονογονεϊκή οικογένεια με οικονομικά προβλήματα – Φίλοι του Παιδιού: Η φτώχεια είναι η μεγαλύτερη μορφή βίας

«Σαν μονογονεϊκή οικογένεια δεν μοιράζομαι ευθύνες και δεν έχω σύντροφο-πατέρα του γιού μου, να αντιμετωπίσω τον Γολγοθά μου. Το «σακί» γεμίζει-ξεχειλίζει και εγώ αδυνατώ άλλο να το σηκώσω. Φτάνω στα όρια μου-γονατίζω-και πολλές φορές χρεώνω τον Ανδρέα μου για ό,τι μου φταίει.
Οι δυσκολίες ξεκινούν από το χαμηλό οικονομικό επίπεδο της οικογενείας μου και που με κάνουν να μην μπορώ να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις των καιρών. «Η φτώχεια είναι η μεγαλύτερη μορφή βίας». Ας το ακούσουν, ας ακούσουν τη φωνή μας-την φωνή της ψυχής μας όλοι αυτοί που θέλουν το «καλό» μιας υγιούς κοινωνίας.

Για το μέλλον του παιδιού μου θα ήθελα να υπάρχει ισότητα-ισονομία-δικαιοσύνη-αγάπη. Κυρίως αγάπη γιατί εγώ σαν Νίκη δεν την είχα. Δεν την ένιωσα ούτε στο παρελθόν, δεν τη νιώθω στο παρόν.
Ας είναι αυτή μπροστά σαν ιχνηλάτης να οδηγεί τα βήματα των παιδιών μας, του παιδιού μου».

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για τα 4 σωματεία της Ένωσης Μαζί για το Παιδί (αλλά και για τα υπόλοιπα 5 ) : http://mazigiatopaidi.gr/el/categories/our-10-member-organizations/contents

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017 21:26

Προσθήκη σχολίου

Make sure you enter the (*) required information where indicated.Basic HTML code is allowed.

logo